DIABLO (werktitel)

Na The quiet, een voorstelling waarin de stilte van het lichaam centraal stond, richt Anthony van Gog in de solo DIABLO zijn blik op wat zich daaruit losmaakt. Op de stem die uit het lichaam voortkomt. Op adem, trilling, klank en de krachten die een stem vormen, vervormen en in beweging zetten.

In DIABLO ontstaat uit een groeiend archief van menselijke en niet-menselijke geluiden een stem die voortdurend van gedaante verandert. Ze ademt, breekt, fluistert, schreeuwt. Ze lijkt menselijk, tot ze dat niet meer is. Verschillende stemmen, lichamen en geluiden vloeien samen tot één levende compositie. Een stem die zichzelf steeds opnieuw vormt, uit elkaar valt en weer samenkomt.

In DIABLO vloeien dans, performance en live sound samen tot een zintuiglijke choreografie waarin de stem zich losmaakt van haar oorsprong. Wat blijft er over wanneer een stem niet langer van één lichaam of één identiteit is? Onder de fysieke transformaties ligt een politieke vraag: wat betekent vrijheid wanneer verschillende werelden haar allemaal opeisen, maar er iets heel anders onder verstaan?

DIABLO laat zien hoe overtuigingen en identiteiten kunnen barsten, verschuiven en botsen – en wat er overblijft wanneer geen enkel houvast vanzelfsprekend is.

Anthony van Gog is afgestudeerd aan de Performance opleiding van de Toneelacademie Maastricht. Zijn werk beweegt zich op het grensvlak van theater en performance art. Lichaam, geluid en ruimte laat hij telkens opnieuw een spel aangaan. Naast zijn artistieke praktijk volgt Anthony een master Filosofie aan de Universiteit van Antwerpen.

Pers over The quiet:
The quiet is spektakel op microniveau; een siddering door een vinger zet je al op scherp. Confronterend, zo voelt het ook. De lichamen die schokken, trillen, over het harde oppervlak van het platform schuren. Wij denken vaak dat we belangwekkende wezens zijn, maar meer dan een zak zacht weefsel zijn we niet. (•••• – Mina Etemad in Volkskrant)