Pandora’s DropBox

In Pandora’s DropBox (première 2017) presenteert Katja Heitmann de perfecte mens in een perfecte wereld. Een wereld waarin alle ellende weer in de doos van Pandora is gestopt. Zes performers hebben de taak om te allen tijde het evenwicht te bewaren. Elke beweging wordt met de grootste zorg uitgevoerd. Elk conflict moet worden vermeden. Elke handeling moet de harmonie van de compositie in stand houden of zelfs vergroten. Kan een mens een perfect geconditioneerde machine worden? Bestaat er zoiets als een ‘juiste choreografie’? Is theater nog theater als er geen conflict is? Kun je verdrietig zijn om het verlies van verdriet? Pandora’s DropBox is een serene en catastrofale zoektocht naar de grenzen van menselijke controle.

Theaterkrant **** Pandora’s DropBox, Wendy Lubberding
Plato, Nietzsche, Hannah Arendt, zorgrobots, YouTube-vloggers: ze vragen zich allemaal af wat het betekent om mens te zijn. Katja Heitmann voegt zich bij deze lijst met een onderzoek dat je laat voelen hoe moeilijk het is om mens te zijn.

Volkskrant **** Pandora’s DropBox, Mirjam van der Linden
Snot, zweet en tranen zijn ook niet gechoreografeerd. Heitmanns robotachtige mensen worden op een heel subtiele manier meelijwekkend. Die ambiguïteit is veelzeggend en heel mooi. Hier dansen mensen gevangen in hun lichaam en ambities.

NRC Pandora’s DropBox, Francine van der Wiel
(…) de ijzeren concentratie van de zes dansers op het zeshoekige speelveld grijpt de toeschouwer. (…) Zo treurig en eenzaam is perfectie. Zo klinken ook de vervormde liederen “Ich bin allein in meinem Himmel”. Perfectie verdraagt geen gevoelens.